Να επεκταθεί το σύμφωνο συμβίωσης;

Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, επισημάνθηκε το θέμα της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης -που ισχύει ήδη για τα ετερόφυλα ζευγάρια- και στα ομόφυλα άτομα. Το σύμφωνο – συμβόλαιο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου, εφαρμόζεται ήδη σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, ενώ η Ελλάδα έχει καταδικαστεί για την μη εφαρμογή του.

Σαφέστατα, η επισημοποίηση μιας σχέσης μεταξύ ατόμων, είτε διαφορετικού, είτε του ιδίου φύλου, είναι θέμα που δεν αφορά άμεσα την κοινωνία, παρά μόνο τους συμβαλλομένους και το ίδιο το κράτος. Τίθενται, όμως, ζητήματα που αφορούν όλη την κοινωνία με αφετηρία θέματα άπτονται της σχέσης ομοφύλων, και είναι αυτά που αποτελούν τον πραγματικό πονοκέφαλο των νομομαθών.

Επί παραδείγματι, ένας ασφαλισμένος του ΙΚΑ θα μπορεί να ασφαλίσει τον άνεργο σύντροφό του, με τον οποίο θα έχει συνάψει σύμφωνο συμβίωσης; Άραγε, τα ομόφυλα ζευγάρια θα δικαιούνται οικογενειακό επίδομα; Το πνεύμα του οικογενειακού δικαίου είναι η ενίσχυση της οικογένειας, και έτσι κάποιος “παλαιών αρχών” θα μπορούσε να αντιτείνει, ότι δεν θα πρέπει να ενισχυθεί οικονομικά ένα ζεύγος που αποκλείεται να τεκνοποιήσει. Και, αμέσως, τίθεται το μεγαλύτερο ζήτημα που θα απασχολήσει το οικογενειακό δίκαιο τα επόμενα χρόνια: θα μπορεί ένα ομόφυλο ζευγάρι να υιοθετήσει; Η μόνιμη λογική επωδός των υπέρμαχων της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια είναι, ότι σαφέστατα ένα ορφανό παιδί πρέπει να ανατεθεί σε μια οικογένεια, ακόμη και αν αυτή είναι “ανάρμοστη” με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες, παρά να μεγαλώσει σε ένα ίδρυμα.

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι η επισημοποίηση μιας σχέσης αλλά τα παρεπόμενα αυτής, που συνιστούν και τα δυσεπίλητα ζητήματα της “βιο-νομικής”. Και αν φαντάζει λογικό να “επισημοποιηθεί” μια σχέση μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, γιατί να μην “επισημοποιηθεί” και μια σχέση τριών ή περισσοτέρων ατόμων;

Ηλίας Σιδέρης, Δικηγόρος Αθηνών

Εφημερίδα “Επένδυση” 14.03.2015

14_3a

14_3

Μετά το κλείσιμο της Αμυγδαλέζας

Οι εξαγγελίες του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη περί λουκέτου στην Αμυγδαλέζα και σε άλλα κέντρα κράτησης μεταναστών, που στερούνται νομιμοποιητικών εγγράφων διαμονής στην επικράτεια, γίνονται πράξη τις τελευταίες μέρες με την απελευθέρωση κάποιων εκ των κρατουμένων.

Τα κέντρα κράτησης ή κέντρα φιλοξενίας ή φυλακές ή “αποθήκες ψυχών” ή όπως ο καθένας θέλει να ονοματήσει αυτούς τους χώρους, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Η ροή των οικονομικών μεταναστών προς τη χώρα μας από όλη την Ασία δεν σταμάτησε. Εξάλλου, η ζωή μέσα σε ένα κοντέινερ με την αμιδρή ελπίδα απελευθέρωσης είναι φυσικά καλύτερη από τη ζωή σε μια εμπόλεμη ζώνη.

Στους χώρους αυτούς σε όλη την Ελλάδα ευρίσκονται συνολικά περί τις 3.000 με 4.000 άνθρωποι, εφόσον προστεθούν και όσοι κρατούνται στα αστυνομικά τμήματα, αριθμός αμελητέος σε σχέση με τους χιλιάδες που κυκλοφορούν ελεύθεροι σε όλη την επικράτεια. Οι παράνομοι μετανάστες που εργάζονται παράνομα στους κάμπους της Θήβας, της Ηλείας και της Ημαθίας, είναι περί τους 10.000, αλλά κανείς δεν τους ενόχλησε, ακριβώς γιατί ποτέ οι ίδιοι δεν ενόχλησαν. Όσοι βρίσκονται κρατούμενοι στην Αμυγδαλέζα είχαν την ατυχία να βρεθούν σε τυχαίο αστυνομικό έλεγχο ή να διαπράξουν κάποιο ποινικό αδίκημα στο παρελθόν.

Λύση, λοιπόν, δεν είναι η κράτηση επ’ άοριστον των παρανόμων (όπως γνωμοδότησε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους), ούτε η επαναπροώθηση στις πατρίδες τους ανθρώπων που δεν το επιθυμούν και δεν συνεργάζονται με τις αρχές, αλλά η αντιμετώπιση του θέματος πανευρωπαϊκά: Να καταγραφούν όλοι οι μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας, και να διαμοιραστούν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, αναλόγως πληθυσμού και δημοσιονομικών δυνατοτήτων. Αυτή, άλλωστε, ήταν και η προσέγγιση του Υπουργού, όταν εντελώς επιδερμικά ανέφερε τη σκέψη περί αναστολής της σύμβασης του Δουβλίνου.

Ηλίας Σιδέρης , Δικηγόρος Αθηνών

Εφημερίδα “Επένδυση” 07.03.2015

7_3

Δικαστικό χαστούκι στο Δημόσιο

sumboulio-tis-epikrateias-ste_0

Του Δημήτρη Δελεβέγκου Πηγή: www.capital.gr

Πλήρης ανατροπή των δεδομένων για χιλιάδες εργαζομένους που προσβλέπουν στην είσπραξη των χρεών τους, μέσω πλειστηριασμών κινητών και ακινήτων στοιχείων χρεοκοπημένων εταιρειών, φέρνει η απόφαση 107/2015 του Πρωτοδικείου Αθηνών που αποκαλύπτει σήμερα το Capital.gr. Γιατί η συγκεκριμένη απόφαση είναι σημαντική για όσους έχουν λαμβάνειν χρήματα από στοιχεία ενεργητικού χρεοκοπημένων επιχειρήσεων που «βγαίνουν στο σφυρί»;

Σήμερα εάν μία εταιρεία χρεοκοπήσει και εκπλειστηριαστεί η κινητή και ακίνητη περιουσία της με στόχο την ικανοποίηση των οφειλετών της, στα χρήματα που θα συγκεντρωθούν το Δημόσιο «βάζει χέρι», κατά προτεραιότητα. Αυτό προβλέπει το άρθρο 33 του ν.4141/2013 βάσει του οποίου το Δημόσιο ικανοποιείται πρώτο κατά σειρά για τα χρήματα από ΦΠΑ που δεν έχει εισπράξει από την χρεοκοπημένη εταιρεία.

Η προσφυγή

Ωστόσο, το καθεστώς αυτό ικανοποίησης των οφειλών αποδεικνύεται ότι είναι ιδιαίτερα προβληματικό. Και αυτό επειδή σε πολλές περιπτώσεις, οι υπόλοιποι πιστωτές πέραν του Δημοσίου καταλήγουν να μην εισπράττουν τίποτα από τη διαδικασία του πλειστηριασμού. Αυτή είναι η περίπτωση εργαζομένου με απαίτηση 26.000 ευρώ (από δεδουλευμένες αποδοχές, άδειες κτλ) από το ποσό συνολικού ύψους 45.000 ευρώ που συγκεντρώθηκε μέσω πλειστηριασμών περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας όπου εργαζόταν. Ωστόσο, το Δημόσιο που είχε λαμβάνειν 778.000 ευρώ (μετά και από τις προσαυξήσεις) από ανεξόφλητο ΦΠΑ μπήκε πρώτο στην λίστα των προς ικανοποίηση πιστωτών με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι πιστωτές να παραμείνουν με… «φέσι».

Στο πλαίσιο αυτό, ο εργαζόμενος προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας να μην ικανοποιηθούν κατά προτεραιότητα οι οφειλές του Δημοσίου από ΦΠΑ, αίτημα που έγινε δεκτό.

«Το Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε ότι σε καμία περίπτωση η διασφάλιση της επιβίωσης και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών δεν μπορεί να θεωρηθεί αγαθό άξιο χαμηλότερης προστασίας από το ταμειακό συμφέρον του Δημοσίου έστω και σε καιρούς δημοσιονομικής κρίσης» σημειώνει στο Capital.gr η δικηγόρος Βάσω Αλιμπέρτη του γραφείου «Δ-Ν Αναγνωστόπουλος & Συνεργάτες» που χειρίστηκε την υπόθεση.

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, που μένει να κριθεί μόνο σε επίπεδο Εφετείου, ο νόμος αυτός (σημ.: για την κατά προτεραιότητα εξόφληση του Δημοσίου για οφειλές ΦΠΑ) είναι αντισυνταγματικός, καθώς προσβάλλει θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και συμμετοχής στην κοινωνικοοικονομική ζωή ή το δικαίωμα της ισότητας.

Επίσης, η συγκεκριμένη διάταξη είναι αντισυνταγματική διότι επιβάλλει την κατά προτεραιότητα πρώτη ικανοποίηση του Δημοσίου, χωρίς όμως, να προσδιορίζει κανένα χρονικό ή ποσοτικό περιορισμό. Ταυτόχρονα, αποκλείει τις προνομιακές απαιτήσεις από εξαρτημένη εργασία, σύμφωνα με την απόφαση. Το Δημόσιο, δηλαδή, «βάζει χέρι» στα χρήματα που συγκεντρώθηκαν-μέσω πλειστηριασμών- για οφειλές ΦΠΑ που μπορεί να εκτείνονται σε βάθος δεκαετίας ή περισσότερο.

«Επιβραβεύει την αδράνεια του Δημοσίου»

Η διάταξη αυτή, όπως αναφέρουν οι δικαστές, «επιβραβεύει την αδράνεια των αρμόδιων  δημόσιων υπηρεσιών, οι οποίες αν και έχουν ένα πλήρες νομικό οπλοστάσιο το οποίο τους παρέχει τη δυνατότητα με ποικίλους τρόπους και μέσα, και μάλιστα ατελώς, να επιδιώξουν άμεσα την είσπραξη του φόρου προστιθέμενης αξίας, ο οποίος πρέπει να αποδίδεται στο Δημόσιο ανά τρίμηνο από έκαστο επιτηδευματία, και ενώ διαθέτουν το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό, αδρανούν, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται επί σειρά ετών και να διογκώνονται οι οφειλές εκάστου επιτηδευματίας από Φ.Π.Α.».

Τέλος, η απόφαση σημειώνει ότι νομοθέτης έκρινε ως σημαντικότερο το δικαίωμα του Δημοσίου προς είσπραξη του Φ.Π.Α. με το δικαίωμα των εργαζομένων προς είσπραξη των δεδουλευμένων αποδοχών τους της τελευταίας διετίας πριν από την ημερομηνία κήρυξης της πτώχευσης ή διενέργειας του πλειστηριασμού καθώς και της αποζημίωσης απόλυσής τους.

Ωστόσο, με τον τρόπο αυτό «διακυβεύεται η επιβίωση των εργαζομένων, οι οποίοι συνήθως στερούνται άλλων οικονομικών πόρων και αναμένουν από την ικανοποίησή τους κατά τη διαδικασία της ατομικής ή συλλογικής εκτέλεσης να διασφαλίσουν τα απαραίτητα προς το ζην.

Η διακινδύνευση της είσπραξης των απαιτήσεων των εργαζομένων, οι οποίοι τα τελευταία έτη έχουν ήδη υποστεί δραματικές μειώσεις στους μισθούς τους, σε συνδυασμό με την αλλεπάλληλη επιβολή νέων φόρων και εισφορών έχει ως συνέπεια τη διακινδύνευση της αξιοπρεπούς διαβιώσεως των ιδίων και των οικογενειών τους, η οποία έχει τεθεί ως συνταγματικό όριο των δημοσιονομικών επιλογών του νομοθέτη».